ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਮੇਰੀ, ਆਣ ਕੇ ਸਤਾਇਆ ਕਰੂਗੀ…

ਯਾਦ ਮੇਰੀ ਆਊ, ਜਦੋਂ ‘ਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇਂਗਾ,

ਅੱਖਾਂ ਜੀਆਂ ਧੋਵੇਂਗਾ ਤੇ ਹੰਝੂ ਵੀ ਪਰੋਵੇਂਗਾ

ਤੇਰੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਚਿਤਮਣੀ ਜੀ ਲਾਇਆ ਕਰੂਗੀ…

ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਮੇਰੀ ਆਣ ਕੇ ਸਤਾਇਆ ਕਰੂਗੀ…

ਜਦੋ ਬਾਹਰ ਤੂੰ ਬਗੀਚੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਖੜੇਂਗਾ

‘ਕੱਲੇ-’ਕੱਲੇ ਪੱਤੇ ਉਤੇ ਨਾਮ ਮੇਰਾ ਪੜੇਂਗਾ,

ਵੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲੜੇਗਾ…

ਦੇਖੀਂ ਤਿਤਲੀ ਜੀ ਬਣ ਮੂਹਰੇ ਆਇਆ ਕਰੂਗੀ…

ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਮੇਰੀ ਆਣ ਕੇ ਸਤਾਇਆ ਕਰੂਗੀ…

ਮਾਰ-ਮਾਰ ਠੋਲੇ ਲਊ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਗਾ ਵੇ

ਆਪ ਆ ਕੇ ਹੱਸੂ ਲਊ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਹਸਾ ਵੇ

ਜਾਊਗੀ ਰੁਆ ਵੇ…

ਚੰਨਾਂ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਗਾਇਆ ਕਰੂਗੀ…

ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਮੇਰੀ ਆਣ ਕੇ ਸਤਾਇਆ ਕਰੂਗੀ…

ਸੋਚੇਗਾ ਤੂੰ ਜਦੋ ਹੋ ਜਾਊ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਸੱਲ ਵੇ

ਪਿਆਰ ਵਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ‘ਚ ਭੁੱਲੇਂਗਾ ਨਾ ਗੱਲ ਵੇ

ਨਾ ਸਕੇਗਾ ਤੂੰ ਝੱਲ ਵੇ…

“ਧਾਲੀਵਾਲ” ਨੂੰ ਤਾਂ ਨਿੱਤ ਤੜਫਾਇਆ ਕਰੂਗੀ…

ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਮੇਰੀ ਆਣ ਕੇ ਸਤਾਇਆ ਕਰੂਗੀ…

ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਭਾਗ ਲਾਏ
ਵੱਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਦੇ ਲੋਕ ਏਥੇ…
ਭੋਲ਼ੇ ਮਨ ਅਤੇ ਮਾਸੂਮ ਸੂਰਤਾਂ ਨੇ
ਟੱਪੇ, ਮਾਹੀਏ ਤੇ ਗੂੰਜਣ ਸ਼ਲੋਕ ਏਥੇ…

ਕਦੇ ਮੋਹਣ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਆਏ ਸਿ਼ਵ ਵਰਗੇ
ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਜਿਹੇ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਇਹਦੀ…
ਕਰਤਾਰ, ਊਧਮ ਅਤੇ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਉਠੇ
ਅਣਖ਼ੀ ਖ਼ੂਨ ਵਿਚ ਐਸੀ ਗਰਮਾਇਸ਼ ਇਹਦੀ…

ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੋਂ ਪਾਰ ਜਾ ਬਾਬਿਆਂ ਨੇ
ਵਖ਼ਤ ਵਿਚ ਫ਼ਰੰਗੀ ਨੂੰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ…
ਗਦਰੀ-ਗਦਰੀ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ
ਉਹਨਾਂ ‘ਪਰਚਮ’ ਅਜ਼ਾਦੀ ਲਹਿਰਾ ਦਿੱਤਾ…

ਬੜੇ ਮਾਰੇ ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਕਾਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ
ਬੁਲੰਦ ਅਵਾਜ਼ ਕਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਬੰਦ, ਕੀਤੀ…?
ਜਿਹਨਾਂ ਕੱਫ਼ਣ ਹੀ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਪਹਿਨ ਲਿੱਤਾ
ਸ਼ਹਾਦਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਰਿਵਾਜ਼-ਰੀਤੀ…

ਅਜ਼ਾਦੀ ਖਾਤਰ ਸੂਰਮੇਂ ਚੜ੍ਹੇ ਸੂਲ਼ੀ
ਭਾਰਤ-ਮਾਂ ਅਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਵਣੀ ਏ…
ਚਾਹੇ ਕੋੜਮਾ ਸਾਰਾ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ
ਅਸੀਂ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਲਾਜ ਨਾ ਲਾਵਣੀ ਏ…

ਖਾਧੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਹਿੱਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਣਕੇ ਸੀ
‘ਸੀ’ ਮੁੱਖੋਂ ਨਾ ਉੱਚਰੀ ਦੇਸ਼ ਖ਼ਾਤਰ…
ਕਹਿੰਦੇ ਮਾਰੋ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੇ ਸੌ ਵਾਰੀ
ਕੱਢਣਾ ਭਾਰਤ ‘ਚੋਂ ਫ਼ਰੰਗੀ ਜੋ ਬਣੇ ਚਾਤਰ…

ਮਰ ਖਪ ਗਏ ਤੇ ਫ਼ਾਹੇ ਆਏ ਕਿੰਨੇ
ਗੁਲਾਮੀ ਹੇਠੋਂ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਢ ਲਿਆ ਸੀ…
ਇੱਜ਼ਤ ਅਣਖ਼ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖੀ
ਚਾਹੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਲਿਆ ਸੀ…

ਫ਼ਰੰਗੀ ਭੱਜਿਆ, ਅਜ਼ਾਦੀ ਨੇ ਖੰਭ ਖੋਲ੍ਹੇ
ਲੋਕਾਂ ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਹ ਸੀ ਲਿਆ ਆਖਰ…
ਟੋਪੀਧਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸਾਂਭ ਲਈ ਚੁੱਕ ਕੁਰਸੀ
ਅਸੀਂ ਮਾਲਕ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਹੋ ਚਾਕਰ…

ਜਿਹਨਾਂ ‘ਉਏ’ ਨਾ ਕਹਾਈ ਖੱਬੀ ਖਾਨ ਕੋਲੋਂ
ਅੱਜ ਛਿੱਤਰ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਖਾਂਵਦੇ ਨੇ…
‘ਟੈਂ’ ਜਿਹੜੇ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਰਦੇ ਸੀ
ਅੱਜ ਖ਼ੁਦਕਸ਼ੀਆਂ ਕਰੀ ਜਾਂਵਦੇ ਨੇ….

ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਅੰਨ ਦਾਤਾ
ਆਪ ਮਰੇ ਭੁੱਖਾ ਝਾਕਦਾ ਦਿੱਲੀ ਵੰਨੀਂ…
ਦਿੱਲੀ ਭੁੱਖੀ ਮਾਣੋਂ ਬਿੱਲੀ ਬਣੀ ਬੈਠੀ
ਸਮਝੇ ਜੱਟ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਟੁੱਕ ਖੰਨੀਂ…

ਦਿੱਲੀ ਵਾਲਿਓ ਜੇ ਦੇਸ਼ ਬਚਾਵਣਾ ਹੈ
ਸਹੂਲਤ ਜੱਟ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ ਮਾੜੀ ਮੋਟੀ…
ਨਹੀਂ ਭੁੱਖਾ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਮਰ ਜਾਊਗਾ
ਕਿੱਥੋਂ ਦਿਉਂਗੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਰੋਟੀ…

ਇਕ ਗੱਲ ‘ਧਾਲੀਵਾਲ’ ਦੀ ਯਾਦ ਰੱਖਿਓ
ਭੁੱਖਾ ਮਰਦਾ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਫੜਦਾ ਏ…
‘ਸੈਦੋ ਕੇ’ ਹੋਊ ਬਾਗੀ, ਫੇਰ ਨਾ ਦੋਸ਼ ਦੇਇਓ
ਸੰਘੀ ਹੱਥ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਲੜਦਾ ਏ…

ਪੈੱਨ ਪੁੱਛ ਕੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪਰ੍ਹੇ ਹੋਇਆ,
ਫ਼ੇਰ ਵਰਕੇ ਆਣ ਸੁਆਲ ਕੀਤਾ
ਕੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਵੀ ‘ਉਹ’ ਹੋਇਆ ਝੱਲਾ,
ਜਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਕੀਤਾ…?

ਫ਼ੇਰ ਸਿਆਹੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਣ ਬੋਲੀ,
ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬਹਿ ਗਈ ਏ
ਜੇਕਰ ਤੈਨੂੰ ‘ਬੇਵਫ਼ਾ’ ਨਹੀਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ,
ਤੂੰ ਉਹਦੇ ਹੀ ਜੋਗੀ ਕਿਉਂ ਰਹਿ ਗਈ ਏਂ…?

ਯਾਦਾਂ ਯਾਰ ਦੀਆਂ ਸੀਨੇਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰੱਖੇਂ,
ਲਿਖੇਂ ਮੁਬਾਰਕਾਂ ਕਿਉਂ ਹਰ ਸਾਲ ਉਹਨੂੰ?
ਸੱਚੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਰੱਬ ਭਲੀਏ,
ਏਨੀ ਗੱਲ ਦਾ ਨਹੀਂ ਖਿ਼ਆਲ ਉਹਨੂੰ…?

‘ਧਾਲੀਵਾਲ’ ਨਹੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜੇ ਯਾਦ ਕਰਦਾ,
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਹਾਈਆਂ ਪਾਉਣ ਲੱਗੀ?
‘ਸੈਦੋ’ ਪਿੰਡ ‘ਚ ਮਾਣਦਾ ਉਹ ਰੰਗਰਲ਼ੀਆਂ,
ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਦੁਖਾਉਣ ਲੱਗੀ…?
ਕਾਹਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਖਪਾਉਣ ਲੱਗੀ…?
ਉਹਦੇ ਪਿਆਰ ‘ਚ ਹੋਸ਼ ਗਵਾਉਣ ਲੱਗੀ…?

ਇਕ ਉਲਾਂਭਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਵੇ ਰੱਬਾ,
ਸਾਡਾ ਪਾਇਆ ਕਿਉਂ ਵਿਯੋਗ?
ਵੇ ਦੱਸ ਲਿਖੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ,
ਸਾਡੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ?
ਪਿਆਰ ਤਾਂ ਰੱਬਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸਾਡਾ,
ਮੇਲੀ ਨਾ ਤਕਦੀਰ ਵੇ…
ਵਿਚ ਵਿਛੋੜੇ ਪਾਗ਼ਲ ਕਰਤੇ,
ਦਿੱਤਾ ਕਲੇਜਾ ਚੀਰ ਵੇ…
ਜੇ ਸੀ ਰੱਬਾ ਇੰਜ ਤੜਫ਼ਾਉਣਾ,
ਕਾਹਨੂੰ ਲਾਇਆ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਰੋਗ…
ਵੇ ਰੱਬਾ ਲਿਖੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ,
ਸਾਡੇ ਸੱਜਣਾ ਨਾਲ਼ ਸੰਯੋਗ…?
************************
ਕੀ ਖੱਟਿਆ ਇਹਨਾਂ ਮੁਲਕਾਂ ‘ਚੋਂ
ਅਸੀਂ ਹੰਝੂ ਝੋਲ਼ੀ ਪਾ ਬੈਠੇ
ਨਾ ਏਧਰ ਦੇ, ਨਾ ਓਧਰ ਦੇ,
ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਗੁਆ ਬੈਠੇ
ਅਸੀਂ ਤੁਰਦੀਆਂ ਫਿ਼ਰਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹਾਂ,
ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਧੜਕਣਾਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਏ…
ਅਸੀਂ ਦਿਲੋਂ ਜੀਹਦੇ ‘ਤੇ ਡੁੱਲੇ ਸੀ,
ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ‘ਤੇ ਡੁੱਲ ਗਿਆ ਏ…
***************************
ਦਿਲ ਦੇਈਏ ਉਹਨਾਂ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ,
ਜੀਹਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਹੋਵੇ ਚਾਹ ਲੋਕੋ
ਦਿਲ ਦੇਈਏ ਨਾ ਬੇਕਦਰੇ ਨੂੰ,
ਜਿਹੜਾ ਲੈ ਕੇ ਦਿਲ ਜਾਏ, ਰਾਹ ਲੋਕੋ
ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਧੋਖ਼ੇਬਾਜ਼ਾਂ ਦੀ,
ਨਿੱਤ ਰਹੇ ਬਦਲਦੀ ਰਾਹ ਨੀ…
ਬੰਦ ਰਹਿ ਕਲੀਏ, ਬੰਦ ਰਹਿ ਨੀ,
ਨਾ ਖਿੜ ਕੇ ਕਦਰ ਗੁਆ ਨੀ…