ਰੋ-ਰੋ ਕੇ ਹੋ ਗਏ ਅਸੀਂ, ਜਿੰਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਕਮਲੇ,
ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਉਹਨਾਂ ਹੰਝੂ, ਇੱਕ ਵੀ ਵਹਾਇਆ ਨਾ ।

ਹੌਲਾ ਦਿਲ ਕੀਤਾ ਜੀਹਨੇ, ਪਾਕੇ ਖ਼ਤ ਆਖਰੀ,
ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨੂੰ, ਪਰ ਕਦੇ ਪਾਇਆ ਨਾਂ ।

ਯਾਦ ਨਾਂ ਦੁਆਵੇ ਤੇਰੀ, ਆ ਕੇ ਕੋਈ ਤਿਤਲੀ ,
ਫੁੱਲ ਰੱਖਾਂ ਕਾਗ਼ਜ਼ੀ ਮੈਂ, ਮਰੂਆ ਉਗਾਇਆ ਨਾਂ,

ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਬਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਾਦਸੇ,
ਪੌਣਾਂ ਦਾ ਲਿਬਾਸ ਜਿੰਨਾਂ ,ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਹੰਢਾਇਆ ਨਾਂ ।

ਹੋ ਸਕਦੈ ਉਹ ਮਿਲੇ, ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਮੋੜ ‘ਤੇ,
ਏਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਜਿੰ਼ਦਗੀ ਦਾ, ਰਾਸਤਾ ਮੁਕਾਇਆ ਨਾਂ ।

ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਬੱਸ  ਓਹੀ ,ਸੜਕਾਂ ਪਿਆਰੀਆਂ,
ਜਿੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਘਰ ਕਦੇ “ਸ਼ੇਖਰ” ਦਾ ਆਇਆ ਨਾਂ ।

ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਆਉਣ, ਆਵਾਜਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ,
ਵਿਧਵਾ ਰੀਝਾਂ ਵਕਤ ਲੰਘਾਵਣ ਆਈਆਂ ਨੇ,

ਹੋਰ ਕਰੋ ਨਾਂ ਸ਼ੋਰ, ਹਵਾਓ ਬਿਰਖਾਂ ‘ਤੇ ,
ਮਸਾਂ-ਮਸਾਂ ਕੁਝ ਚਿੜੀਆਂ ਗਾਵਣ ਆਈਆਂ ਨੇ ।

ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਦਾ ਹੋਠੀਂ ਮਿਲਣਾ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ,
ਧੀਆਂ ਪੇਕੇ ਤੀਆਂ ਲਾਵਣ ਆਈਆਂ ਨੇ  ।

ਰਿਹਾ ਭੁਲੇਖਾ ਏਹੋ, ਅਕਸਰ ਕਣੀਆਂ ਨੂੰ,
ਕਿ ਉਹ ਖੁਹ ਦੀ, ਪਿਆਸ ਮਿਟਾਵਣ ਆਈਆਂ ਨੇ।

ਸੁੰਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਦਸਤਕ,ਸੁਣਕੇ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ,
ਕੁੜੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਕਿੱਕਲੀ ਪਾਵਣ ਆਈਆਂ ਨੇ।

“ਸ਼ੇਖਰ” ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੇ, ਲਾਲਚ ਛਾਵਾਂ ਦਾ,
ਬਿਰਖਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਿਰਨਾਂ, ਖਾਵਣ ਆਈਆਂ ਨੇ ।