ਅਖੌਤੀ ਜਾਗਰੂਕੋ

ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਲੰਡਰਾਂ ਦੀਆਂ

ਅਰਥੀਆਂ ਲੈਕੇ,

ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਤਾਂ

ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ ਕਲੰਡਰ

ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰਕ ਹੋ ਰਹੀ

ਨੌਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦਾ

ਕੋਈ ਹੀਲਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ

ਲੋੜੀਂਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ

ਸਮਾਂ ਦੱਸਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹਨ

ਨਾ ਹੀ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਖੁਣੋਂ ਰੁੱਲ ਰਹੇ

ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ

ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਮਿਲਣ ਦੀਆਂ

ਤਰੀਕਾਂ ਦੱਸਣ ਦੇ,

ਨਾ ਇਹ ਨਿੱਤ ਦਿਨ ਟੁੱਟਦੀਆਂ

ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਕਦਰਾਂ ਨੂੰ

ਸਾਂਭਣ ਦੇ ਲਈ

ਕੋਈ ਦਿਨ ਮਿੱਥ ਸਕਦੇ ਹਨ

ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ

ਬੇ-ਕਿਰਦਾਰੇ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ

ਅਤੇ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ

ਲਾਂਭੇ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ,

ਗੱਲ ਕੀ

ਅੱਜ ਦੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ

ਦਰਪੇਸ਼ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਸਲੇ ਨੂੰ

ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ

ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ

ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ

ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ;

ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ ਵੱਖਰੇ -੨

ਕਲੰਡਰ ਤੇ ਮਸਲੇ

ਤਾਂ ਬਸ ਛੁਨਛੁਣੇ ਹਨ

ਅਸਲੀ ਮੁੱਦਿਆਂ ਤੋਂ

ਧਿਆਨ ਭਟਕਾ ਕੇ

ਵਰਗਲਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ

ਕਿ ਮਤਾ ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਜੋੜ ਕੇ

ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਨਾ ਬਹਿ ਜਾਣ

ਤੇ ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਨੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ

ਹਲ ਈ ਨਾ ਕਰ ਲੈਣ;

ਸੋ ਦਫ਼ਾ ਹੋ ਜਾਓ,

ਆਪਣੀ ਬੌਧਿਕ ਜੁਗਾਲੀ

 ਤੇ ਚੁੰਝ ਚਰਚਾ ਦੀ

ਦਾਦ-ਖ਼ੁਜਲੀ ਲੈ ਕੇ,

ਆਪਣੀ ਡੱਫ਼ਲੀ

ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਣ

ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਾਓ,

ਆਪਣੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ

ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕੇ

ਆਪਣੇ ਝਾਟੇ ਖਿਲਾਰੋ,

ਬੱਸ ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੀ

ਨਾਮ ਧਰੀਕ ਜਮਾਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ

ਤੇ ਇਹ ਹੀ

ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ,

ਕਿਉਂਕਿ

ਕਿਸੀ ਜ਼ਮੀਨੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ

ਹੱਲ ਦੇਣ ਲਈ

ਤੁਸੀਂ

ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਯੋਗ ਸੀ

ਤੇ ਨਾ ਹੀ

ਕਦੇ ਬਣਨਾ ਹੈ!!

ਉਹ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਪਰ ਬਗਾਵਤੀ ਲੀਕਾਂ ਵਾਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਪਰ ਕਿਉਂ ਲਗਦੈ ਅੱਖਰ ਸਾਰੇ ਜਿਵੇਂ ਲਏ ਉਧਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ

ਕਿਉਂ ਸੋਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਬਾਹਰੀ ਗੱਠੜ ਢੋਣੇ ਵਰਗੀ
ਸਭ ਖ਼ਾਨਾ ਪੂਰਨ ਨੂੰ ਹੀ ਜਿੱਦਾਂ ਲਫ਼ਜ਼ ਜਿਹੇ ਭਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ

ਕਿਉਂ ਨਾਅਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਸ ਸੰਘ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਹੀ ਟਿੱਕਦੇ
ਸਭ ਕਥਨੀਂ ਦੇ ਹਵਾਈ ਸੂਰੇ ਕਿਉਂ ਕਰਨੀ ਦੇ ਮਾੜੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ

ਉਹ ਸੂਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਡਾਰਾਂ ਭਲੇ ਦਿਨਾਂ ‘ਚ ਚਾਂਘ ਬਹਾਰਾਂ
ਭੀੜ ਸਚਮੁੱਚ ਜੇ ਸਿਰ ਬਣਦੀ ਨਾ ਕੱਖੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ

ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਮਿਸ਼ਰੀ ਸਾਰੀ ਹੱਥਾਂ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਮੈਲ ਹੈ ਬਣਦੀ
ਕਿਉਂ ਜ਼ੁਬਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਲੋਕੀਂ ਉੰਨੇ ਹੀ ਦਿੱਲ ਦੇ ਖਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ

ਹਰ ਪਲ ਕ਼ਿਰਦਾਰ ਇਉਂ ਬਦਲੇ ਚਿਹਰਾ ਮਖੌਟਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ
ਇਸ ਮਖੌਟੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵੀ ਹੋਰ ਮਖੌਟੇ ਕਈ ਚਾੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ

ਇੱਕ ਅੱਗ ਢਿੱਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਲਦੀ, ਇੱਕ ਬਲਦੀ ਏ ਗਿੱਠ ਕੁ ਹੇਠਾਂ
ਦੋਹਾਂ ਅੱਗਾਂ ਦੀ, ਹੈ ਖੇਡ ਇਹ ਸਾਰੀ, ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਜੀਵ ਇਸ ਜੱਗ ਦੇ

ਹਰ ਪਲ ਹਿਰਦੇ, ਬਲਦੀ ਜੋ ਭਾਂਬੜ, ਹੈ ਸਾਰੀ ਇਹੋ ਰਾਖ਼ ਦਾ ਸੋਮਾ
ਇਹਨੂੰ ਜੋ ਸਾੜੇ, ਓਹਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜੇ, ਪਰ ਪਹਿਲੋਂ ਸਾੜੇ ਆਪਾ ਸਭ ਦੇ

ਅੱਗ ਅੰਨ੍ਹੀ ਸ਼ਰਧਾ ਇਓਂ ਮੱਚਦੀ, ਅਕਲ ਨੂੰ ਲਾਂਬੂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਲਾ ਕੇ
ਹੋਮ ਏਸ ਵਿੱਚ, ਕਰਨ ਉਹ ਪੁਸ਼ਤਾਂ, ਇਸ ਨੇੜ ਰਤਾ ਜੋ ਲੱਗ ਦੇ

ਇੱਕ ਅੱਗ ਮਜ਼ਹਬ ਪਹਿਨ ਕੇ ਫਿਰਦੀ, ਲਾ ਮੰਦਰ ਮਸੀਤੀਂ ਡੇਰੇ
ਬੰਦਾ ਬੰਦਿਓਂ ਧੁਰ ਫ਼ੂਕ ਮੁਕਾਵੇ, ਵੱਡੀ ਬਣ ਬਹੀਓਂ ਇਹ ਰੱਬ ਦੇ

ਦਮ ਦਮ ਮੱਘਦੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰੀਤ ਅਵੱਲੀ, ਜਿਤ ਨਿੱਘ ਇਲਾਹੀ ਆਵੇ
ਰਵ੍ਹੇ ਮਹਿਫੂਜ਼ ਹਰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਹ ਜੋ, ਬਲੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਅੱਗ ਦੇ

ਅੱਗ ਤਾਂ ਮੁੱਢ ਤੋਂ, ਇਓਂ ਨਾਲ ਤੁਰੀ ਹੈ, ਤਕ ਅੰਤ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਵੇ
ਅੱਗ ਦਾ ਜਾਇਆ, ਕੰਵਲ ਹੈ ਤਨ ਇਹ, ਮਿਲਣਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਅੱਗ ਦੇ

ਗੱਡੀ ਸਰਕਾਰੀ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਬੱਤੀ, ਜੱਥੇਦਾਰੀ ਲੁਤਫ਼ ਉਠਾਈਏ ਜੀ ।
ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਹੱਥ ਵਰ੍ਹਾਈਏ ਜੀ ।

ਫ਼ੋਟੋਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਸੜ੍ਹਕ ਬਣਦੀ, ਅਸੀਂ ਕਾਗਜ਼ੀ ਪੁੱਲ ਬਣਾਈਏ ਜੀ ।
ਆਟਾ ਦਾਲ ਤੇ ਲੈਪਟੋਪ ਵੰਡਣੇ, ਖ਼ੂਬ ਸਬਜ਼ਬਾਗ ਵਿਖਾਈਏ ਜੀ ।

ਅਸੀਂ ਲੁੱਟੇ-ਪੁੱਟੇ ਹੈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਖਾਲ੍ਹੀ, ਬਿਨ ਪੁੱਛਿਆਂ ਆਖ ਸੁਣਾਈਏ ਜੀ ।
ਖਜ਼ਾਨਾ ਭਰੂ ਤਾਂਇਓਂ ਤਾਂ ਲੁੱਟਣਾ, ਸਾਹ ਉੱਤੇ ਟੈਕਸ ਲਗਾਈਏ ਜੀ ।

ਦਰ ਦਰ ਨਾ ਹੁਣ ਪਉ ਰੁਲਣਾ, ਸਿੱਧੀ ਆਪਣੀ ਭੇਟ ਧਰਾਈਏ ਜੀ ।
ਹੋਟਲ, ਚੈਨਲ ਜਾਂ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਰਖਾਈਏ ਜੀ ।

ਗੋਗੜ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਵਧੀ ਨਾ ਐਵੇਂ, ਅੱਠੇ ਪਹਿਰ ਲੁੱਟ ਮਚਾਈਏ ਜੀ ।
ਪੀ ਪਟ੍ਰੋਲ ਕਮੇਟੀਆਂ ਦਾ ਚੱਲੀਏ, ਨਾ ਐਵੇਂ ਈ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕਹਾਈਏ ਜੀ ।

ਪੁੱਤ ਪੋਤਰੇ ਸਕੂਲੋਂ ਫ਼ੇਲ ਹੋਂਦੇ, ਲਾ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ਾਂ ਪਾਸ ਕਰਾਈਏ ਜੀ ।
ਅਸੀਂ ਨੇਤਾ ਪੁੱਤ ਬਣੂੰਗਾ ਮੰਤਰੀ, ਗੁਰ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸਿਖਾਈਏ ਜੀ ।

ਜੀਵਤ ਹਮ ਮੂਏ ਭਏ,
ਮੋਇ ਹੂਏ ਸਦ ਜੀਵਾਲ ||
ਰੁੱਤ ਆਨ ਐਸੀ ਚੜਹੀ,
ਮਿਟ ਗਈ ਕੂੜ੍ਹ ਕੀ ਪਾਲ ||੨||

ਮਿਟੇ ਸਗਲ ਅੰਦੇਸੜੇ,
ਰਾਗ ਦਵੇਸ ਦੀਏ ਜਾਲ ||
ਸਭਨਿ ਸੰਗ ਬਣ ਰਹੀ,
ਆਇ ਪੂਰਨ ਭਈ ਘਾਲ ||੩||

ਮੇਰੀ ਛੁਟ ਗਈ ਭਟਕਣਾ,
ਤਪ ਸੰਜਮ ਛਾਡੀ ਮਾਲ ||
ਬੋਲਣ ਹਮਰਾ ਮਿਟਿਆ,
ਵਹਿ ਗਏ ਬੇਦ ਸਵਾਲ ||੪||

ਕਾਗ ਬੱਗਿਆਂ ਤਜਿ ਸਭ,
ਹਮ ਚਲੇ ਪਿਹੁ ਕੀ ਚਾਲ ||
ਨ੍ਰਿਤ ਬੇਤਾਲਾ ਤਿਆਗ ਕੈ,
ਥਿਰਕਣ ਲਾਗਹਿ ਤਾਲ ||੫||

ਵਾਹ ਮਟਕੀ ਟੁੱਟ ਗਈ,
ਲਥਿਆ ਭਰਨਿ ਜੰਜਾਲ ||
ਕਸਤੂਰੀ ਭਈ ਪ੍ਰਾਪਤੇ,
ਤ੍ਰਿਪਤਾਈ ਚਿਰਹੀ ਭਾਲ ||੬||

ਰੋਮ ਰੋਮ ਮਜੀਠ ਰੱਤਾ,
ਗੁਲਿਆਈ ਸਗਰੀ ਡਾਲ ||
ਕੇਸਰ ਪਾ ਸਭ ਸੌਂਪਿਆ,
ਕੰਵਲ ਸ਼ਹੁ ਰੰਗੀ ਲਾਲ ||੭||

ਸੱਧਰਾਂ ਚਾਵਾਂ ਰਲ ਤਿਵ, ਸਦ ਵਸੀਆਂ ਵੇਪ੍ਰਵਾਹੀਆਂ ।

ਸਵਾਤੀ ਬੂੰਦ ਵਰਸਦੀ, ਘਟਾਵਾਂ ਛਹਿਬਰ ਲਾਈਆਂ ।

ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਤ੍ਰੇਹੁੜੀ, ਹੋਂਦਾਂ ਗਈਆਂ ਨਸ਼ਿਆਈਆਂ ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੌਂਦਾ ਅਰਸ਼ੜੇ, ਸੁਰਤਾਂ ਜਦ ਮਥਿਆਈਆਂ ।

ਸਗਲੀ ਮਉਲੀ ਮੇਧਨੀ, ਸਭਨੀ ਕੂਟਾਂ ਹਰਿਆਈਆਂ ।

ਮੰਗਲ ਕਰੋ ਸਹੇਲੀਓ, ਦੇਵਹੋ ਸਭ ਆ ਵਧਾਈਆਂ ।

ਚੋਵਹੋ ਤੇਲ ਦੇਹਲੀਆਂ, ਵਜਾਵੋ ਸੁਰ ਸ਼ਹਿਨਾਈਆਂ ।

ਤੰਦਾਂ ਸਭਨੀ ਉਲਝੀਆਂ, ਬਿਨ ਜੁਗਤਾਂ ਸੁਲਝਾਈਆਂ ।

ਰੂਹਾਂ ਚਿਰਹੀ ਵਿਛੁੰਨੀਆਂ, ਸਹਿਜ ਵਸੀਆਂ ਅਘਾਈਆਂ ।

ਤਾਂਘਾਂ ਫੁੱਟਿਆ ਬੂਰ ਹੁਣ, ਫਲਗੁਣ ਦੀ ਰੁੱਤਾਂ ਆਈਆਂ ।

ਘੁਲੀਆਂ ਘਟਿ ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਸ਼ਾਖ ਰਮਣ ਗੁਲਿਆਈਆਂ ।

ਪਾਇਆ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਪਣਾ, ਸਦ ਮੇਲਾਂ ਆਣ ਮਿਲਾਈਆਂ ।

ਕੰਵਲ ਹੋਈਆਂ ਖੀਵੀਆਂ, ਘਰਹਿ ਅਨੰਦੁ ਵਸਾਈਆਂ ।

ਹੋਦੀ,

ਖਰਬੂਜੇ ਆਂਗੂੰ ਰੰਗ ਬਦਲੇ

ਸਦਭਾਵਨਾ ਧਰਮ ਆਲਾ ਮੋਦੀ ।

ਦਾਈ,

ਆਂਹਦਾ ਭਾਈਚਾਰਾ ਵੰਡਣਾ,

ਘਰੋਂ-ਘਰੀਂ ਅੱਗ ਜਿਹਨੇ ਲਾਈ ।

ਸੋਟੀ

ਰੱਜਿਆਂ ਨੇ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ,

ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਜੁੜ੍ਹੀ ਨਾ ਰੋਟੀ ।

ਪਾਵੇ,

ਅੰਨੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਤ ਵੇਖ ਕੇ,

ਲੰਡਾ-ਬੁੱਚਾ ਵੀ ਵਰਤ ਨੂੰ ਜਾਵੇ ।

ਦਸਤੀ,

ਮਹਿੰਗਾਈ ਆਂ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਵੇ,

ਹੋਈ ਪਟਰੋਲ ਤੋਂ ਦਾਰੂ ਸਸਤੀ ।

ਮੱਖੀਆਂ,

ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਰੇਟ ਵਧਿਆ,

ਲਾਹੋ ਪੱਖੇ ਤੇ ਫੜ੍ਹ ਲੋ ਪੱਖੀਆਂ ।

ਨਾਈ,

ਚਮਚੇ ਸ਼ਸ਼ਟਾਂਗ ਕਰਦੇ,

ਬੀਬੀ ‘ਪ੍ਰੇਸ਼ਨ ਕਰਾ ਕੇ ਆਈ ।

ਸੋਇਆ,

ਡੰਡਿਆਂ ਜੋਰ ਚੱਲਿਆ,

ਧਰਮ ਕਮੇਟੀ ਕਬਜਾ ਹੋਇਆ ।

ਤਸਲੀ,

ਨਕਲੀ ਨੇ ਵੋਟਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ,

ਵੇਖੋ ਚੁਣਦੇ ਪੰਥਕ ਅਸਲੀ ।

ਵੋਟਾਂ,

ਆਪੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਆਪੇ ਗਿਣਦੇ,

ਆਪੇ ਜਿੱਤਣ ‘ਤੇ ਵੰਡਣ ਰੋਟਾਂ ।

ਕਾਈ,

ਭੱਠਾ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠਿਆ,

ਵੇਚ ਲੀਡਰਾਂ ਸ਼ਰਮ ਜਦ ਖਾਈ ।

ਸ਼ਰ੍ਹਾ ਬੱਧ ਹੋਇ ਰਹਿ ਪੰਜ ਨਮਾਜ਼ਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ।

ਰੋਜ਼ੇ ਰੱਖਣ ਚਲੀਹੇ ਕੱਟਣ ਹੱਠ ਅਨੇਕ ਕਰਨ,

ਮੱਕੇ ਜਾਵਣ ਦਰਸ਼ਨੀਂ ਹਾਜੀ ਬਣ ਫਿਰਨ ।
ਸੁੱਚਮ ਭੇਦ ਮੰਨ ਰਹੈ ਮੁੜ੍ਹ ਮੁੜ੍ਹ ਵੁਜ਼ੂ ਕਰਨ,

ਦਿਆਨਤ ਨਾਓ ਰੱਖ ਕੈ ਜ਼ਕਾਤ ਦਿਖਾਏ ਵੰਡਣ।

ਮਸੀਤੀਂ ਲਾਵਣ ਡੇਰੜਾ ਅਵਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਨ,

ਮੁਹਹਿ ਕੁੱਝ ਉਚਾਰਦੇ ਅੱਡਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ।

ਅੰਦਰ ਭਾਓ ਨਾ ਰੱਖੀਅਨ ਭਓ ਭੀ ਵਿਸਾਰੀਅਨ,

ਸਿਫਤ ਦਿਲੋਂ ਕੱਢ ਕੈ ਮੁਖਹੁ ਅਲਾਹਿ ਉਚਰਣ ।
ਸੂਰਤ ਬਣਾਏ ਕੈ ਮੋਮਨਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਕਾਫ਼ਰ ਆਖਣ,

ਖ਼ੁਦਾ ਅਸਮਾਨੀਂ ਚੜਾਏ ਕੈ ਖਲਕਤੀ ਭੇਦਣ ।
ਗੀਤ ਸੰਗੀਤ ਮਿਜਾਜ਼ੀਆਂ ਕੂਕ ਕਵਾਲੀਆਂ ਗਾਵਣ,

ਬਾਹਰੀ ਸੁਰਾਂ ਗਵਾਚੀਅਨ ਅਨਹਦੋਂ ਮੁੱਖ ਫੇਰਨ।

ਸੂਫ਼ੀ ਓਹ ਨਾ ਆਖੀਅਨ ਜੋ ਕੱਪੜ ਕਾਲੇ ਪਹਿਰਣ,

‘ਕੰਵਲ’  ਸੂਫ਼ੀ ਓਹੇ ਜਨ ਜੋ ਇਸ਼ਕੇ ਚੋਟ ਮਰਣ ।

ਸ਼ੇਅਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ੂਬ ਬਜ਼ਾਰੀ,
ਅੰਬਰੀਂ ਪੁਲਾਂਘਾਂ ਪੁੱਟੇ।
ਸੋਨ ਚਾਂਦੀ ਮਨਾਈ ਦਿਵਾਲੀ,
ਪਿੱਛਲੇ ਰਿਕਾਰਡ ਟੁੱਟੇ।

ਭਾਅ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੇ ਵਧੇ ਨੇ,
ਭੂ-ਮਾਲਕਾਂ ਭਰੀਆਂ ਜੇਬਾਂ।
ਰੱਜ ਨੋਟ ਕੁੱਟਣ ਕਾਰੋਬਾਰੀ,
ਘਰੀਂ ਛਣਕਣ ਹੁਣ ਪੰਜੇਬਾਂ।

ਮੁਦਰਾ ਸਫ਼ੀਤੀ ਵੀ ਘਟੀ ਏ,
ਦੌੜੇ ਹੁਣ ਘਰੇਲੂ ਉਤਪਾਦਨ।
ਹੋਈ ਰੁਪਏ ਦੀ ਸਿਹਤਯਾਬੀ,
ਵਧਿਐ ਮੁਦਰਾ ਦਾ ਭੰਡਾਰਨ।

ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਰਥਿਕ ਖ਼ਿੱਤੇ ਬਣੇ ਨੇ,
ਸਿੱਧਾ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨਿਵੇਸ਼ ਆਵੇ।
ਮਲਟੀਪਲੈਕਸਾਂ ਦੀ ਚੁੰਧਿਆਹਟ,
ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸੋਹਿਲੇ ਗਾਵੇ।

ਬਸ ਇਹੋ ਹੈ ਸਭ ਤਰੱਕੀ,
ਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਹੈ ਪੈਮਾਨਾ?
ਨੰਗੀ ਜਨਤਾ ਭੁੱਖੋਂ ਮਰਦੀ,
ਘਰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਦਾਣਾ।

ਗਰੀਬਾਂ ਲਈ ਦਾਲ-ਰੋਟੀ,
ਇੱਕ ਹੁਸੀਨ ਯਾਦ ਹੋਈ।
ਫ਼ੋਨ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਡਿੱਗਦੇ,
ਅਸ਼ਕੇ ਮਾਲਕ! ਤੇਰੀ ਦਿਲਜੋਈ।

ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਏ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ,
ਨੌਜਵਾਨ ਭੁੱਖੇ ਨੇ ਮਰਦੇ।
ਘਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਉੱਜੜੇ ਪਏ ਨੇ,
ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਦਰਿਆ ਡੁੱਲ੍ਹਦੇ।

ਜੱਗ ਦੀ ਪਾਲਕ ਕਿਰਸਾਣੀ,
ਕਾਲ ਨੇ ਸਿੱਧੀ ਆ ਕੇ ਘੇਰੀ।
ਜਿਣਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਨਾ ਪੈਂਦੇ,
ਕਰਜ਼ੇ ਵਧਦੇ ਜਾਣ ਚੁਫੇਰੀਂ।

ਸਿਰ ਦੀ ਵੀ ਜਿਹੜੀ ਛੱਤ ਸੀ,
ਨਿੱਤ ਭੰਨੀ-ਤੋੜੀ ਜਾਂਦੀ।
ਦੋ ਡੰਗ ਦੀ ਵੀ ਲੁੱਟੀ ਰੋਜ਼ੀ,
ਖਲਕਤ ਸਾਰੀ ਪਈ ਕੁਰਲਾਂਦੀ।

ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ,
ਅਜੇ ਵੀ ਹੈ ਇੱਕ ਸੁਫ਼ਨਾ।
ਕੋਹਾਂ ‘ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਪਾਣੀ,
ਕਾਗ਼ਜ਼ਾਂ ‘ਚ ਬਣਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ।

ਨਿੱਤ ਨਿੱਤ ਦੇ ਖਿਆਲੀ ਪੈਕਜ,
ਮੂੰਹੋਂ ਮੰਗਿਆ ਬਾਬਾ ਬੋਲੇ।
ਖੀਸੇ ‘ਚ ਨਹੀਂ ਹੈਨ ਦੰਮਾਂ,
ਕਾਰੂੰ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਖੋਲ੍ਹੇ।

ਵੱਡਾ ਖੋਜੀ ਵਜ਼ੀਰ ਬੈਠਾ,
ਚੜ੍ਹੇ ਦਿਨ ਨਵੇਂ ਕਰ ਲਗਾਵੇ।
ਵੰਡਦਾ ਫਿਰੇ ਕਿਧਰੇ ਸ਼ੀਰਨੀਆਂ,
ਕਿਤੇ ਧੇਲਾ ਵੀ ਖੋਹਣ ਆਵੇ।

ਕਾਹਦੀ ਹੈ ‘ਕੰਵਲ’ ਤਰੱਕੀ,
ਖੋਖਲੇ ਨੇ ਸੱਭ ਇਹ ਚਰਚੇ।
ਅੰਦਰੋਂ ਢਹਿੰਦਾ ਖੁਰਦਾ ਖੰਡਰ,
ਰੰਗ-ਰੋਗ਼ਨ ‘ਤੇ ਮਨ ਪਰਚੇ।