ਅਮਲਾਂ ਬਾਝੋਂ

ਪੱਥਰ ਨੇ ਅੰਤ ਪੱਥਰ ਰਹਿਣਾ,

ਭਾਂਵੇਂ ਨਿੱਤ ਦੁੱਧ ਸ਼ਹਿਦ ਨਵ੍ਹਾੲੀੲੇ ।

ਅੱਗ ਪੂਜੇ ਅੱਗ ਸਾੜ੍ਹਨ ਨਾ ਛੱਡੇ,

ਘਰ ਸੰਪਤ ਸਭ ਹੋਮ ਕਰਾੲੀੲੇ ।

ਮੂੰਡ ਤਿਅਾਗ ਬੁੱਧ ਮਿਲਦੀ ਨਾਂਹੀ,

ਖੱਪ ਜਾ ਧਿਅਾਨ ਸਮਾਧੀਅਾਂ ਲਾੲੀੲੇ ।

ਕੱਪੜ ਲਾਹ ਕੇ ਫੋਲ ਫ਼ਦੀਹਤ,

ਵਿੱਚ ਅਕਲ ਦੇ ਸੁਅਾਹ ਪਵਾੲੀੲੇ ।

ਕੋਸ਼ਰ ਖਾੲੀੲੇ ਰੱਖੀੲੇ ਸਬਾਤਾਂ,

ਦੱਸ ਬਚਨੀਂ ਰੱਟ ਜਿੰਦ ਕੁਹਾੲੀੲੇ ।

ਖਾਹ ਗੋਤਾ ਤੇ ਬਣ ਗੲੇ ਧਰਮੀ,

ਬਪਤਿਸਮਿਅਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾੲੀੲੇ ।

ਕੁੱਕੜ ਵਾਂਗਰ ਦੇ ਕੇ ਬੱਸ ਬਾਂਗਾਂ,

ਕੱਟ ਰੋਜ਼ੇ ਸਿਰ ਪਟਕ ਖੁਹਾੲੀੲੇ ।

ਕਾਗਜ਼ ਸਿਅਾਹੀ ਦੇਣ ਨਾ ਮੁਕਤੀ,

ਪੜ੍ਹ ਢੇਰ ਅਸਮਾਨਾਂ ਤੱਕ ਲਾੲੀੲੇ ।

ਨਾ ਨਾ ਕੀਤਿਅਾਂ ਜੇ ਗੱਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ,

ਜਾ ਪੌੜੀ ਚੜ੍ਹ ਨਾਂਹ ਦੀ ਅੱਪੜਾੲੀੲੇ ।

ਯਾਰ ਕੰਵਲ ਓੲੇ ਅਮਲਾਂ ਬਾਝੋਂ,

ੲਿਹਨੀ ਬਿਧਨੀ ਨਾ ਕਿਤੇ ਥਿਅਾੲੀੲੇ ।

This entry was posted in ਕਵਿਤਾਵਾਂ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>