ਕਵਿਤਾਵਾਂ

 

ਬੇ-ਅਦਬੀ

ਮੇਰੇ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਮੇਰੇ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਬਾਣੀ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਬੇ-ਅਦਬੀ ਉਦੋਂ ਵੀ ਵਿਚ ਤਾਬੇ ਜਦੋਂ ਲੱਥਦੀਆਂ ਗੁਰ ਸਾਜੀਆਂ ਦਸਤਾਰਾਂ ਲਹਿਰਦੀਆਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਹੁੰਦੀ ਬੇ-ਅਦਬੀ ਉਦੋਂ ਵੀ ਪਵਣੁ ਗੁਰੂ ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਧਰਤਿ ਮਹਤੁ ਤੋਂ ਬੇਮੁਖ ਹੋ … More »

ਕਵਿਤਾਵਾਂ | Leave a comment
 

ਅਸਾਂ ਕਿਸ਼ਤ ਤਾਰੀ

ਅਸਾਂ ਕਿਸ਼ਤ ਤਾਰੀ ਜਾਂ ਏਥੇ ਘਰਾਂ ਦੀ। ਬੜੀ ਯਾਦ ਆਈ ਸੀ ਆਪਣੇ ਗਰਾਂ ਦੀ। ਨਾ ਤੱਕਿਆ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਮੈਂ, ਭਰੀ ਹੈ ਮੈਂ ਪਰਵਾਜ਼ ਅਪਣੇ ਪਰਾਂ ਦੀ। ਅਸਾਂ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ, ਹੀ ਬੈਠੇ ਜੇ ਰਹਿਣਾ, ਤਾਂ ਚੱਲਣੀ ਹੈ ਆਪੇ ਹੀ … More »

ਕਵਿਤਾਵਾਂ | Leave a comment
 

ਕਰਵੇ ਚੌਥ ਦਾ ਵਰਤ

ਕਰਵੇ ਚੌਥ ਦਾ ਵਰਤ ਨਿਆਰਾ। ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇ  ਪਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਸਾ੍ਹਵਾਂ  ਤੋਂ ਜੋ  ਵੱਧ  ਪਿਆਰਾ। ਪਤੀ – ਪੂਜਣ  ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ। ਕਰਦੀ  ਔਰਤ  ਹਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ। ਸੁੱਖੀ-ਸਾਂਦੀ ਹੈ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਊ ਪਟਾਰਾ; ਕਰਵੇ ਚੌਥ ਦਾ ਵਰਤ ਨਿਆਰਾ। ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇ  ਪਤੀ  … More »

ਕਵਿਤਾਵਾਂ | Leave a comment
 

ਕਾਦਰ ਯਾਰ—-ਬਨਾਮ—-ਕਿੱਸਾ ਪੂਰਨ ਭਗਤ

ਪੜ੍ਹਿਆ ਕਿੱਸਾ ਲਿਖਿਆ, ਪੂਰਨ ਭਗਤ ਦਾ, ਸੁਹਣੇ ਸ਼ਾਇਰ, ਮੀਆਂ, ਕਾਦਰ ਯਾਰ ਦਾ। ਅੰਧ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ੀ ਦਾ ਵੀ ਵੇਖੋ ਕਿੰਨਾ ਜੋਰ ਸੀ, ਭੋਰੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ,ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਦਿਆਂ, ਕਿੰਨਾ ਪੱਥਰ ਦਿਲ ਸੀ, ਪਿਉ ਸਲਵਾਨ ਦਾ। ਆਖੇ  ਲੱਗ ਕੇ ਪਿੱਛੇ, ਵਹਿਮੀਂ ਪੰਡਤਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਪਾਇਆ … More »

ਕਵਿਤਾਵਾਂ | Leave a comment
 

ਨੌਂ ਸਕਿੰਟ

ਬੜਾ ਹੀ ਲੰਮਾ ਪੈਂਡਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੈਅ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਲੰਮੀ ਘਾਲਣਾ ਵਿਚੋਂ ਮਿਲੀ ਇਹ ਉਮਰਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ। ਬੋਚ ਬੋਚ ਪੱਬ ਧਰਨਾ ਪੈਂਦੈ ਹੋ ਨਾ ਜਾਵੇ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ੫ੁਨਾਮੀ ਫੱਟ ਸਾਰੇ ਜਰ ਹੋ ਜਾਵਣ … More »

ਕਵਿਤਾਵਾਂ | Leave a comment
 

“ਖ਼ੁਦ ਦੇ ਦੁਖੜੇ ਖ਼ੁਦ ਦੇ ਕੋਲ਼ੇ ਫੋਲਿਆ ਕਰ”

ਖ਼ੁਦ ਦੇ ਦੁਖੜੇ ਖ਼ੁਦ ਦੇ ਕੋਲ਼ੇ ਫੋਲਿਆ ਕਰ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੋਲ਼ ਦਿਲ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਕਰ। ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦੇ ਹੱਸ ਕੇ ਤੂੰ ਮਾੜੀ ਮੋਟੀ ਗੱਲ ਤੇ ਨਾ ਡੋਲਿਆ ਕਰ। ਸਭ ਦਾ ਏਥੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰਾ ਰੇਟ ਹੈ ਸੋ ਸਭ … More »

ਕਵਿਤਾਵਾਂ | Leave a comment
 

ਤੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ

ਤੈਨੂੰ ਕੁੱਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲਾਟ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਬਲ਼ਦੀ ਨੱਚਦੀ ਆਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਜਨਾਜ਼ੇ ਤੇ ਵੀ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਮੁਹੱਬਤ ਧਰਤ ਦਾ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦੁਆਲੇ ਪ੍ਰੀਕਰਮਾ ਕਰਨਾ ਵੀ … More »

ਕਵਿਤਾਵਾਂ | Leave a comment
 

ਢਾਈ ਦਰਿਆ

ਵੰਡਿਆ  ਜਦੋਂ  ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ, ਰਹਿ ਗਏ  ਢਾਈ ਦਰਿਆ। ਜੋ ਨਿੱਤ ਬੇੜੀ  ਸੀ ਪਾਂਵਦੇ, ਉਹ  ਕਿੱਥੇ  ਗਏ  ਮਲਾਹ। ਦੋ ਕੰਢ੍ਹੇ  ਭਰੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ, ਪਨਾਹੀਆਂ  ਭਰਿਆ ਪੂਰ। ਅੱਧ ਵਿਚ  ਹੁੰਦੇ  ਮੇਲ ਸੀ, ਦਰਿਆ  ਦਾ ਕੰਢ੍ਹਾ  ਦੂਰ। ਰਾਵੀ ਦੀ  ਹਿੱਕ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਹਦੇ  ਟੋਟੇ  … More »

ਕਵਿਤਾਵਾਂ | Leave a comment
 

ਨਿਆਈ ਗਰਜੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕਫ਼ਨ

ਨਿਆਂ ਮੰਦਿਰ ਦੇ ਨਿਆਈ ਗਰਜੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕਫ਼ਨ ਨੰਗਾ ਕੀਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰਾਂ ਘੋਲਣ ਵੰਡੀਆਂ ਪਾਵਣ ਬੇਪਰਦ ਕੀਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਵਣ ਲਾਵਾ ਛੱਡਣ ਪਾਜ ਉੱਧੇੜੇ ਉਸ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੇ ਧਰਮ ਜੋ ਆਪਣਾ ਉੱਚਾ ਜਾਣੇ … More »

ਕਵਿਤਾਵਾਂ | Leave a comment
 

ਮੈਂ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਮੈਂ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਉਸ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਕੇ ਵੀ ਜੋ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਊਂ ੳਹੋ ਆਪਣਪਨ ਉਹ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਸਪੁਨਾ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ *ਚ ਰੋਜ਼ ਪਲਦਾ ਹੈ। … More »

ਕਵਿਤਾਵਾਂ | Leave a comment